۱- آیا واژه عامیانه « اه » که خصوصا در زبان کودکانه به معنی بد یا ناپسند است با «اهه» و «اهریمن» خویشاوندی دارد؟ اگر اینطور باشد معلوم می شود برخی واژه های پیش پا افتاده خیلی ریشه دار هستند.
۲- واژه «سپنتا» در زبان پارسی همان معنایی را می دهد که ما امروزه با واژه های قدسی و مقدس بیان می کنیم. و این جای تاسف دارد که برای فهم معنی واژ های پارسی اصیل مجبوریم به کلمات عربی متوسل شویم. نمونه دیگر واژه «شید» است که اگر بخواهیم آن را برای کسی توضیح دهیم می گوییم معنای آن «نور» یا «شعاع نور» است. البته چاره دیگری هم نداریم زیرا این کلمات برای ما آشنا ترند. البته نمی خواهم بحث فارسی سره را پیش بکشم اما به هر حال این یک تاسف تاریخی است که ربطی هم به امروز و من و شما ندارد. اتفاقی است که افتاده همانطور که واژه های فرنگی هم این بلا را سر زبان فارسی آورده اند و می آورند. باری این رشته سر دراز دارد. اما آنچه که از این واژه سپنتا می خواستم بگویم کلمه «گوسفند» است که همه ما این جانور سودمند و مظلوم را می شناسیم. نمی دانم کجا خواندم که این واژه در اصل «گاو سپنت» یا چیزی شبیه این بوده که معنای گاو مقدس را می دهد یا نوعی گاو که در مراسم قربانی از آن استفاده می کرده اند. نمی دانم این توجیه تا چه حد درست است و آیا ایرانیان باستان هم مراسم قربانی گوسفند داشته اند یا نه؟
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر